چکیده :در این مقاله تلاش می شود که مهمترین پروژه بینشی شریعتی یعنی اصلاح دینی را در تقابل با ایده پروتستانیسم وی قرار دهم. همچنین در عرصه گرایش علمی تلاش می کنیم نگاه جامعه شناسانه شریعتی را در تقابل با نگاه آرمان گرایانه وی قرار داده و در عرصه راهبرد دیدگاه آگاهی بخشی او را در جامعه در تقابل با نظریه دموکراسی متعهد قرار دهم. لازم یه یادآوری است قرار بود این مقاله در یکی از نشریات منتشر شود که بنا به دلایل نامعلومی از انتشار مقاله جلوگیری به عمل می آمد.

۱. پرسش اصلی من در این نوشتار این است:

آیا مسلمانی و سکولاریسم با یکدیگر قابل جمع است؟ آیا فرد می تواند هم مسلمان باشد و هم به نحو سازگاری به اقتضائات سکولاریسم پایبند باشد؟ در حدّی که من درمی یابم یکی از مهمترین پیش شرطهای تحقق سکولاریسم، التزام به فضیلتی است که می توان آن را "رواداری بر مبنای احترام متقابل" نامید. اگر این ادعا درست باشد، در آن صورت پاسخ پرسش اوّل تاحدّ زیادی در گرو پرسش دیگری خواهد بود:

جمعیتی که در روز سه شنبه در برابر ساختمان مجلس شورای اسلامی جمع شده بودند و شعار های رنگارنگی علیه مجلس و رییس مجلس و نمایندگان دادند، دست آخرتهدید کردند که مجلس را به توپ می بندند! از همین تهدید نمادین آشکارست که سر حقیقی و البته پنهان این جماعت به جایی متصل است که توپ آنجاست

1. حاجتي به يادآوري نيست كه استاد محترم مصطفي ملكيان از روشنفكران مهم و تأثيرگذار دوران معاصر است. در دهه اخير، آثار زيادي از ايشان در قالب مقاله، سخنراني، گفتگو و ترجمه منتشر شده است. آراء دين‌شناختي، فلسفي، اخلاقي و روان‌شناختي ايشان نیز در "سنت و سكولاريسم"، "راهي به رهايي"، "مشتاقي و مجهوري"، "مهر ماندگار" و "حديث آرزومندي" به چاپ رسيده است. پيش از اين توفيق داشته‌ام تا در باب آراء دين‌شناختي ايشان و ربط و نسبت ميان تدين و تعبد نكاتي را متذكر شوم[1]

 این روزها، از این سو و آن سو، بیش از پیش، چیزهایی شبیه نقد یا گاهی شوخی، یا گاهی طنز، یا تحلیل وضعیت و نگاه موسوی را می خوانم. این همه بسیار ارزشمند است و مرا بیشتر به این سو می برد که چرا گروهی به موسوی حمله می کنند؟ و چرا من یا کسانی مثل من از موسوی دفاع می کنند.

کاملا آشکار است که سید حسن خمینی در رویارویی طاقت سوز میان استبداد و عدالت در سوی عدالت ایستاده است. در میان مردم و سرکوب مردم هم در جانب مردم قرار دارد. از نگاه حاکمیت اونه تنها بی بصیرت است بلکه فریب خورده است و دیگر نوه امام خمینی محسوب نمی شود. بلکه سید حسن مصطفوی است. حتی سایت  الف، دکتراحمد توکلی که گاه می کوشد جانب انصاف نگاه دارد و در برابر بی رسمی ها و دروغ شعله ای برافروزد، در مقاله ای از عنوان مصطفوی استفاده کرده است و پس از ۱۴ خرداد هم رسما به شبکه تخریب وجهه و شخصیت سید حسن خمینی  پیوست.

یک سال قبل در چنین روزهایی ، احمدی نژاد با سرمستی از همراهی رأس حکومت ، مخـــــــالفان خود را « خس وخاشاک » می نامید و ادعا می کرد که « تعداد معترضان انتخاباتی حتی به اندازه تعداد رأی دهندگان در یک صندوق انتخاباتی نیستند ». احمدی نژاد به خوبی می دانست که دروغ می گوید ؛ همانطور که از دروغ بودن بسیاری از ادعاها وآماردهی های خود در چهار سال اول ریاست باخبر بود .او آنقدر به حمایت یکپارچه حاکمیت از خویش اعتماد داشت که نه تنها از مرگ مظلومانه چند جوان در زندان کهریزک ابراز تأسف نکرد بلکه متهم اصلی آن جنایات را با ارتقاء مقام، به دفتر خود برد.

از دروغ، تخلف و تقلب به کار گرفته شده در انتخابات، سوال “رای من کجاست؟” زاده شد و شما مردم، روشن و بی ابهام به شیوه ای مسالمت آمیز در راهپیمایی تاریخی و بی نظیر ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ این سوال را پرقدرت و بلند فریاد زدید و جز کسانی که جهل و خرافه و منفعت پرستی و دروغ چشم و گوش آنها را بسته بود، در سطح ملی و جهان همه آن را شنیدند و دیدند. ولی پاسخ چه بود؟ جز داغ و درفش و کشتن و به حبس کردن و زنجیر به تن برهنه زندانیان زدن و حمله به خوابگاه‌های دانشجویی؟

به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، پایگاه اطلاع رسانی دفتر حضرت آیت الله العظمی صانعی با تائید این خبر اعلام کرد:«به دنبال مراجعات حضوری و تماس های مكرر هموطنان عزیز از اقصی نقاط ایران و سایر كشورها و ابراز نگرانی این عزیزان از بستری شدن حضرت آیت الله العظمی صانعی به دلیل عارضه قلبی به اطلاع مقلدان و علاقمندان فهیم و قدرشناس معظم له می رساند كه حال عمومی معظم له رضایت بخش و رو به بهبودی است.»